Mijn persoonlijke jihad

  • strict warning: Declaration of views_handler_filter_node_status::operator_form() should be compatible with views_handler_filter::operator_form(&$form, &$form_state) in /home/hvv1b/public_html/sites/all/modules/views/modules/node/views_handler_filter_node_status.inc on line 13.
  • strict warning: Declaration of views_plugin_style_default::options() should be compatible with views_object::options() in /home/hvv1b/public_html/sites/all/modules/views/plugins/views_plugin_style_default.inc on line 24.
Non-fictieNon-fictie
boek-afbeelding: 
Auteur: 
Younnes Michael Delefortrie opgetekend door Bruno Struys
Uitgeverij: 
Van Halewyck, 2015
ISBN: 
978 946131437 6

Is het omdat ik enige moeite heb moeten doen om het te pakken te krijgen?  “Uit de handel genomen, meneer!”, kreeg ik te horen in de boekenzaak waar ik het samen met die nieuwe reisgids over Japan wilde kopen.  Ik dacht meteen aan censuur, doodzwijgen, veiligheidsdiensten, complotten,… en aangezien ik een maandje geleden in Berlijn op precies dezelfde plaats stond waar de nazi’s ooit duizenden ongewenste boeken hadden verbrand, incluis de werken van Sigmund Freud, groeide mijn paranoia even snel als mijn nieuwsgierigheid.  Onterecht!  Enkele weken later vond ik de titel op een gekende site te koop en een collega wereldburger nam het gewoonweg en zonder problemen uit de schappen van de bib.  Ik kreeg het op mijn beurt te leen en verslond het in amper enkele uren.  Erover nadenken en schrijven nam een flink stuk meer tijd in beslag.

Even langdurig en ongestoord met de man gaan praten of proberen te begrijpen wat hij dacht, denkt en vooral waarόm, is onmogelijk, en dat heeft meer te maken met deontologie dan angst voor de afkeer of goedkeuring van de goegemeente.  Dat oordeel, daar trek ik me eigenlijk niks van aan maar ook deze bijna pensioengerechtigde vrijbuiter-ambtenaar moet zich noodgedwongen soms weleens aan regels houden; vandaar!  Ik gooide vervolgens al mijn parate kennis over het onderwerp, de plaatsen, de tegenstellingen tussen Levant en Avondland - en vooral de stapel werken die ik tot dusver heb gelezen en soms gerecenseerd - op een hoop en probeerde met een vooral open geest ook dit boek te vatten.  Dat is me gelukt denk ik, en dit niettegenstaande de verwittigingen van Bruno Struys zélf: “Misschien slaat u op een bepaald moment zelfs vol woede het boek dicht”.  Neen, ik sloeg het boek niet dicht en bleef dus voortdurend op dat wankel loopbrugje samen met Younnes, een overtuigde vrijzinnige samen met een minstens even overtuigde moslim. 

Het boek leest uitermate vlot en is soms wel eens meer een schelmenroman, een kwajongensverhaal dan een belerend of wat je zou verwachten van een jihadist: een ‘eigen gelijk’ verhaal.  Het gaat vooral over zijn moeilijke jeugd, zijn vrienden en leefwereld tijdens die jeugd, over familie- en gezinssituaties, spaak gelopen huwelijken en de tijdsgeest zoals hij die zelf heeft beleefd net na 9/11. En over de Arabische lente, Westerse militaire interventies, verdraaide berichtgevingen, illusies en …. een doodgewone pasteibakker die de beste huwelijkstaarten bakt van de regio.            

Ik sloeg het boek niet dicht maar slikte toch eventjes toen hij de, periode van zijn verblijf ten noorden van Aleppo beschreef.  Ik was er in 2008 bij Christel, een wat wereldvreemde Vlaamse en eveneens een bekeerlinge, en ging er die avond samen met haar man op zoek naar gerantsoeneerde brandstof voor het minibusje waarmee hij ons ‘s anderendaags verder door naar Homs ging brengen.  De lange wachtrijen aan een ‘bakkerij’ in het Damascus van Bashar Hafiz al-Assad, na de hamam mijn haartjes laten knippen onder de geelgroene vlag van hezbollah, in Havana café  waar ooit de coupplegers ging complotteren, net dààr een koffietje gaan drinken onder het oog van de ‘Mukhābarāt, een plotse woestijnstorm in Palmyra, Crac des Chevaliers’; het mooie en boeiende Syrië dat ik heb gekend en meegemaakt was wellicht en zonder dat ik het besefte toén reeds een snelkookpan die op barsten stond.         

Was de Arabische lente en aansluitend een heel grimmige winter, de oplossing of werd het alleen maar erger?  België leverde procentsgewijs de meeste Syriëstrijders en dat was in eerste instantie voor onze leiders en politici niet echt een prioriteit.  Assad moest eruit en wié dat klusje klaarde, speelde niet echt een rol.  Minimaliseert Younnes zijn aandeel in die strijd om begrijpelijke redenen?  Maximaliseert hij tezelfdertijd zijn geloofsijver en inzet om eveneens begrijpelijke redenen?  Wie zal het zeggen? En het is ook meer dan menselijk voor iemand die vele malen op zijn bek is gegaan en even vaak terug is opgestaan.  Eerlijk, ik zou het hem zonder vooringenomenheid, vooroordelen of zelfs angst eens zélf willen vragen en daar heeft het feit dat ik ternauwernood aan ‘de aanslag’ in Zaventem ben ontsnapt niks mee te maken.

Ook Younnes veroordeelt terecht de aanslagen tegen onschuldige burgers.  Ook hij begrijpt niet dat een raid op een Tunesisch strand kan bijdragen tot de ‘betere’ wereld van het kalifaat.  Gaat hij diep in op de politieke oorzaken en gevolgen?  Neen, daar vind je andere werken over. Maar blijkt dat hij die ondertussen ook gelezen heeft en wellicht zijn conclusies heeft getrokken; ik hoop het!  Oorlog is nu eenmaal een constante in de evolutie van de mens, wat ook de periode, cultuur, geloofsovertuiging of plek is.  Het was er altijd en het zal er spijtig genoeg altijd zijn.  Komt daarbij dat een klein beetje oorlog voeren in ‘Westerse stijl’ net is zoals een klein beetje zwanger zijn.  Onmogelijk!  Dus nogmaals: niks in dit boek over Sykes-Picot, olie- en wapenlobby's, machtsverhoudingen, invloedssferen, teruggekeerde strijders,… maar vooral veel over een eenvoudige jongen, zijn vrienden, zijn beweegredenen , zijn anders geaarde zus die in weerwil tot zijn geloofsovertuiging hem hoe dan ook blijft steunen; en een beetje luchtig eigenlijk, hoe lekker zijn bruidstaarten wel zijn. Is het juist daarom dat Younnes heel menselijk besluit met een pakkend gedicht opgedragen aan vooral zijn gesneuvelde ‘broeders’ - ‘In de harten van de groene vogels’? Het zal in het verleden bij de meeste teruggekeerde en ontgoochelde strijders niet anders zijn geweest. (Spaanse burgeroorlog, Oostfrontstrijders, vrijheidsbewegingen Latijns-Amerika, legioensoldaten, Vietnamveteranen, huurlingen in Kongo, vrijwilligers in Korea,…)

Heb ik na dit boek veel bijgeleerd over de huidige conflicten in het Midden-Oosten, de vluchtelingencrisis, de humanitaire rampen, onschuldige slachtoffers, terreuraanslagen en wie er nu eigenlijk allemaal belang bij heeft (‘cui bono’, Cicero)?  Neen, maar wél veel over die soms wel eens verloren maar vooral zoekende Vlaamse jongeman Younnes of….was het ‘Michael’ Deleforterie.  Kunnen wij, de atheïst en de jihadist nog wel door dezelfde deur of houdt degene die eerst is heel galant juist die deur open voor hij die erna komt? Wie weet!

 

Michel Ackaert